مشاركت ايمانداران

چرا یک ایماندار بر خلاف تفکر بعضی ها نمیتواند تنها باشد و تنها در ایمان رشد کند؟! چرا خدا ما را خوانده تا با همدیگر مشارکت داشته باشیم؟ 

ایمانداران بعد از اینکه به مسیح ایمان می آورند از دنیا جدا می شوند  تفکرات، آرزوها و روش زندگی آنها متفاوت از دنیا می گردد.در این میان دنیا و شیطان نیز بیکار نمی مانند و تلاش می کنند به هر روشی  که شده او را به  سوی خود برگردانند. وقتی ایمانداری تنها باشد افکار دنیا بیشتر به او حمله ور می گردد و ناامیدی ها و غم ها و افکار منفی بیشتر از امید به خدا و مبارزه کردن و ایستادن در ایمان عمل کرده و متاسفانه در خیلی موارد غلبه پیدا می کنند یک ایماندار تنها ، شکست را به راحتی قبول میکند و ممکن است از ایمان ساقط شده و یا بسیار ضعیف گرددد.

 ایمانداران برای اینکه جلوی این خطر بزرگ را بگیرند لازم است در مشارکت با یکدیگر کوشا باشند. در کلیسا ها حضور داشته باشند، از هر بهانه ای برای با هم بودن و دعا کردن و برکت دادن و برکت گرفتن استفاده کنند، اگر محل کار و یا محل زندگی ما خواهر، برادران ایماندار به یکدیگر نزدیک است کافی است تنها چند دقیقه در روز  دو به دو یا سه به سه با هم مشارکت کوتاه داشته باشیم و دعا کنیم و آیاتی از کلام خدا برای تقویت و دلگرمی هم بگوییم وخستگی های خود را اعتراف کنیم و متحدا برای یکدیگردر دعا باشم.

شاید بعضی ها متوجه نشده اند؛ حملات شیطان زمانی بیشتر میشود که مشارکت آنها در آمدن به کلیسا و جمع ایمانداران کم می شود. از جدل های خانوادگی و مریضی های مرموز تا بی برکتی در کار و تصادفات...

کلام خدا میگوید: از مشارکت با یکدیگر غافل نشوید(عبرانیان باب 10 ایه 25)یا باز میگوید: پیوسته ایمانداران در معبد و خانه های یکدیگر بودند و با یکدیگر نان میشکستند و مجدد می گوید: ایمانداران پیوسته در دعا و تعلیم کلام و مشارکت نان با یکدیگر متحد بودند. حتی اگر کمی الهیاتی تر بگویم خود عیسی مسیح با خدای پدر و روح القدس در مشارکت مدام بودند و هستند.(تثلیث)

 با هم بودن را جدی بگیرید. به هیچ عنوان به بهانه های ابتدایی جلسات کلیسایی را لغو نکنید، شاید جمع شما کوچک و موعظه ها جالب نباشد و یا سرود ها تکراری باشد،  اینها زیاد مهم نیستند؛ خداوند در همان مشارکت کوچک نیز با شما حرف میزند. با هر بهانه ای برادران و خواهران خود را در دعا  و کلام تشویق کنید و از تشویق و دعای آنها برکت بگیرید.

بهترین روش برای عزیزانی که امکان رفتن به کلیسا ندارند و یا در کشورهایی زندگی می کنند که کلیساها اجازه فعالیت ندارند؛( مانند کشور ایران) مشارکت های مجازی و ماهواره ای است.

خدا را با هم بپرستیم، با هم بار های سنگین زندگی را حمل کنیم وهمدیگر را در جنگ های روحانی که داریم تقویت کنیم تا با هم پیروز شویم.

 ما خوانده شده ایم تا ابد با هم و با خداوند مشارکت داشته باشیم....امین

ایمان مطابق کلام خداوند عمل می کند

خدا سفره پربرکتی برای ما پهن کرده است. به طور ساده بگويم، اگر کسی سفره‌ای با غذای خوشمزه و رنگارنگ برای ما پهن کند، ما چه خواهيم کرد؟ ما نمی نشينيم و آرزو کنيم که شايد بتوانيم از آن غذا بخوريم، یا اینکه به مهماندار شکايت نمی کنيم که اين کافی نيست. عصبانی و بد اخلاق هم نمی شويم، اگر کسی سر همان سفره نان خالی بخورد.

اين غذا وجود دارد که ما بخوریم تا سير شويم. احتمالا در آشپزخانه باز هم هست که اگر سير نشديم بتوانيم بيشتر بخوريم. ما می دانيم که همه حق تساوی دارند که از هر غذايی بردارند و بخورند.

در مورد کلام خدا نيز همين مساله وجود دارد. خداوند بطور مجانی، همه احتياجات زندگی ما را فراهم کرده است. او يک انبار پر از همه چيز را به ما قول داده است. اين انبار مال ماست. فقط کافی است که تقاضا کنيم. خدا می خواهد که ما به کلام او ايمان داشته باشیم و از روی ايمانمان از چيزهايی که برايمان پهن شده است برداريم، او هرگز رنجيده نمی شود.

اگر يک مهماندار ببيند که مهمان‌های او به حد کافی برنداشته و از خود پذیرایی نمی کنند، ناراحت می شود. او می خواهد همه راضی باشند. خدا حقيقتا می خواهد که همه ما راضی باشیم. خدا خالق قادر مطلق است، اما اينطور اختيار کرد که برای ما سفره ایی پهن کند. هر چيزی که ما از او بگيريم، به خود ما تعلق دارد که از وعده‌های او گرفته ايم.

"عیسی پرسید: چه می‌خواهی برایت بکنم؟ گفت: استاد، می‌خواهم بینا شوم. عیسی به او گفت: آنچه خواستی شد. ایمانت ترا شفا داد. کور فوری بینا شد و در پی عیسی براه افتاد". ( مرقس ١٠: ۵۱ – ۵۲ )